ایرانیان -هر چند نه اغلب با موفقیت- بارها به مبارزه با شکستن یوغ ستمگران پرداخته اند. اما پس از بررسی سیاست ها و عملکرد چهار دولت بعدی پس از خمینی ایران، هنوز مشخص نیست که آیا این تغییرات به طور مثبت یا منفی وضعیت حقوق بشر در این کشور را تحت تاثیر قرارداده اند. امکان تغییر از بالا به پایین و یا مذاکره با کسانی که حقوق بشر در ایران را نقض کرده اند وجود ندارد و در بهترین حالت، غیر عملی است. فعالان و مدافعان حقوق بشرمیتوانستند با تمرکز بر روی استراتژی های دیگر به موفقیت بیشتری برسند. این استراتژی جایگزین، نیاز به تقویت مبارزه برای حقوق بشر در ایران با تأکید بر اهمیت آموزش، سازمان های بین المللی مانند سازمان ملل متحد، و سازمانهای غیردولتی محلی و منطقه ای در پرورش تعامل بین مسائل سیاسی داخلی و خارجی است.
در طول تاریخ ایران، مبارزه برای اصلاحات و حقوق بشر شامل همه اقشار و طبقات اجتماعی بوده است ، که نشانی بر آرمان های ملی اکثریت قریب به اتفاق ایرانیان برای اصلاحات دموکراتیک در کشور است.
در طول تاریخ ایران، مبارزه برای اصلاحات و حقوق بشر شامل همه اقشار و طبقات اجتماعی بوده است ، که نشانی بر آرمان های ملی اکثریت قریب به اتفاق ایرانیان برای اصلاحات دموکراتیک در کشور است. این امید به دفعات توسط نیروهای خارج از کشور (کودتای آمریکایی-انگلیسی سال 1953 که محمد مصدق، نخست وزیر منتخب مردم ایران را از قدرت برکنار کرد) و همچنین رهبری داخلی (سلسله پهلوی و جمهوری اسلامی پس از انقلاب 1979 ایران) نقش برآب شده است. تغییرات و تحولات پس از انقلاب متفکران این منطقه را به بحث دقیقی درباره چگونگی شکل گیری شرایط حقوق بشر در ایران در آینده توسط اصلاحات دموکراتیک و سیاست فرهنگی واداشته اند. در سال های اخیر، اختلاف بین مسائل اخلاقی و سیاسی کشور عمیق تر شده است، و باعث شده است که نخبگان حاکم با چالش های هنجاری و نهادی مواجه شوند. شور انقلابی باعث چالش های گسترده ای شده است، برای مثال مشکلات جدید اجتماعی، اقتصادی، و سیاسی تلاش جمهوری اسلامی برای پیشبرد اهداف ایدئولوژیک خود را سخت تر کردند. انفجار جمعیت، جنگ ایران و عراق، و مهاجرت حدود سه میلیون نفر از ایرانیان باعث ایجاد موجی از مشکلات شده است که رویکرد انقلابی مقامات حاکم را تضعیف کرده است.
